به همه یی که تویی،

و به هیچی که منم،

به هیچ نشانی،

جز بی نشانی تو نشانی نیافتم،

گشتم و گشتم،

 خاک بود و خلقت،

و آن همه تو بود

 و دگرهیچ،

این همه در تماشا یم مپیچ،

مگذار دیدار ما بیش از این،

به تأ خیر افتد.

تصوری می داشتم

خیال می کردم که درساحل دریا

با خدا قدم می زنم

در آسمان تصوری

از زندگی خود دیدم

همه جا دو رد پا می یدم

یکی از آن من و

دیگری جای پای خدا بود

وقتی در آخرین تصور زندگیم

به روی شنها نگاه کردم

دیدم گاهی فقط یک رد پا می بینم.

می خواهم احساس باشم، روح ادراکها.

می خواهم دل باشم، مرز انسانها.

می خواهم نگاه باشم، پیامبر دلها.

می خواهم عشق باشم، فروغ نگاهها.

می خواهم وفا باشم، بهار عشقها.

می خواهم امید باشم، راز وفا ها.

می خواهم اشک باشم، افسون امیدها.

می خواهم شعر باشم، اشک سخنها.

می خواهم راز باشم ،تنها چیزی که جا می خواهد.

می خواهم پند باشم، مظلومترین دوست هر کس.